Cookies help us delivering our services on https://deelnemers.klimmentegenms.nl. If you keep browsing this website, you are accepting our use of cookies for statisitic purpose and social network functionalities.

Close

Jettie's MisSie

by Jettie de Boer

2 200 €

raised so far. Fundraising target 500 €

440%

project
over

64

donations

Donate

Individual page

Share this fundraising page

Project
Donations
Blog
Comments

Waarom kom jij in beweging tegen MS?
Op 21 december 2015 kreeg ik de diagnose Multiple Sclerose na een periode van 10 jaar vage klachten te hebben gehad. In eerste instantie was dit (misschien vreemd genoeg) een opluchting voor mij. Zie je wel…het zit niet tussen mijn oren! Al die tijd dat ik het idee had dat er iets met me aan de hand was, had ik het goed gevoeld. Maar die opluchting maakte al snel plaats voor momenten van incasseren en accepteren. Zo raakte ik mijn werk als podotherapeut kwijt, wat ik bijna twintig jaar met veel plezier heb gedaan. Ik moest toegeven dat basketbal iets te hoog gegrepen was, nadat ik ook al met tennis was gestopt. Het werd het steeds lastiger om ’s avonds iets te ondernemen; naar de film, uiteten, naar feestjes of gewoon met vrienden bijkletsen…het ging niet meer. Gewoon te moe. Ook moeder zijn werd een uitdaging; spelende kinderen in huis, helpen op school, uitstapjes met het gezin....het lukte niet. Er konden steeds minder activiteiten in mijn agenda staan. Ik moest de afgelopen drie en een half jaar hard werken om mijn leven opnieuw ingedeeld te krijgen. Mezelf hierbij telkens aanpassend aan een nieuwe situatie en de vorm van de dag. Inmiddels is de rust in ons leven redelijk teruggekeerd, al is dit altijd met ups en downs. Maar na al dat incasseren en accepteren is er nu weer tijd en ruimte voor positieve energie met bijpassend doel; Ik wil vooral kijken naar wat nog wel kan! Ik wil iets nuttigs doen. Weer trots zijn op mezelf. Een nieuwe uitdaging….en die heb ik gevonden. Tijd voor Jettie’s MisSie!

Wat is het doel dat je hoopt te bereiken?
Ik heb als doel om op 10 juni 2019 de Mont Ventoux wandelend te beklimmen. Hoewel dit voor mij een hele uitdaging zal zijn, heb ik er vertrouwen in dat ik met de juiste begeleiding en een leuk team om mij heen dit doel kan bereiken. Ik noem het Jettie’s MisSie. Ik hoop zo die vervelende jaren achter mij te kunnen laten en mijn ‘bagage’ te droppen op die berg. Om in bergbeklim-thema te blijven: ‘These mountains that you are carrying, you were only supposed to climb’. Loslaten wat was, accepteren wat is en vertrouwen op wat komt…. letterlijk weer op weg naar boven! Hoe toepasselijk dat ons team Mentaal Sterker heet!

Waarom moeten mensen juist jouw actie steunen?
MS is een onzichtbare ziekte. Mensen weten ook vaak niet precies wat de ziekte inhoud. Intussen brengt een leven met MS wel veel onzekerheid, onbegrip, angst, verdriet en pijn met zich mee. Zowel voor degene die MS heeft als de mensen om hen heen. Ook is MS nog steeds niet te genezen, al zijn de ontwikkelingen hoopvol. Met het beklimmen van de Mont Ventoux hoop ik geld op te halen om MS meer bekendheid te geven. Tevens is er veel geld nodig voor onderzoek naar een medicijn of behandeling om MS te genezen. Wat zou het mooi zijn als er in de toekomst genezing mogelijk is, zodat het leed wat MS mensen bezorgd gestopt kan worden. Ik hoop dat jullie om mij heen mij willen steunen om mijn doel te kunnen bereiken; Jettie’s Missie uitvoeren met als prettige bijkomstigheid samen te strijden tegen een wereld zonder MS! Sponsor jij mij?

See all

10/06/2019

Henk Vugts

10 €

08/06/2019

Gerrie Goossens Verhagen

20 €

07/06/2019

Leon van Dijk

10 €

Veel succes!

03/06/2019

jos oerlemans

15 €

03/06/2019

Donna Van den Bersselaar

10 €

03/06/2019

Wendy Goossens

10 €

Zet 'm op Jettie!! Je kan het!!

03/06/2019

Reini Arnold (carnavalsband Zullie)

300 €

veel suuces

02/06/2019

Angelique Van Dijk

10 €

02/06/2019

Truus Schouten

20 €

01/06/2019

Ton van den Bersselaar

50 €

See all
  • Jettie de Boer

    Teamcaptain

    20/06/2019

    Wauw! Wat was het mooi!

    Hallo lieve mensen!

    Inmiddels ben ik alweer bijna een week terug uit Frankrijk, maar ik ben nog steeds aan het landen. Zoveel indrukken, zoveel avonturen en zoveel emoties. Wat was het gaaf!

    Vrijdag 7 juni zijn we om half tien ’s avonds vanuit de Meern vertrokken richting Frankrijk. Slechts een dag na mijn verjaardag, waardoor ik in de bus zat met een mooie ballon aan mijn stoel met tegelijkertijd allemaal onbekende mensen om mij heen. Maar die ballon was een voorteken van een heel mooi feestje! Van te voren had ik niet kunnen bedenken dat in vijf dagen tijd die groep onbekende mensen nu alles behalve vreemden zijn. Wat een top team met dito sfeer!

    Met zijn allen in het zelfde schuitje en met maar een doel naar de Provence; hoe dan ook die berg op. Om 100 meter te lopen of naar de top; dat maakt niet uit. Je doet wat bij jou past. Al was mijn persoonlijke doel toch echt die top halen….

    De dagen voor de klim waren de vooruitzichten weer-technisch niet best. Zondag 9 juni zijn we zelfs nog met de bus naar de top van de Mont Ventoux gereden, want dan hadden we daar in ieder geval gestaan. In de loop van de dag plaatste ook de organisatie nog een bericht op Facebook dat we er toch echt rekening mee moesten houden dat het evenement aangepast zou kunnen worden in geval van slecht weer. Daarbij gelijk de evacuatie-mogelijkheden in geval van onweer. Het zal toch niet dat na maanden trainen we niet naar boven zouden kunnen? Of slechts een deel van de berg konden beklimmen? En was toch wel wat onrust merkbaar bij iedereen…

    ’s Avonds tijdens het eten werd langzaam aan duidelijk dat de weergoden onze schietgebedjes gehoord hadden, want de vooruitzichten werden langzaam beter. De regen en onweersbuien zouden telkens later die dag beginnen en verschoven zelfs beetje bij beetje naar dinsdag. En uiteindelijk konden we met een redelijk goed gevoel naar bed.

    Maar slapen? No way! Toch wel een beetje last van gezonde spanning. Help! Als ik niet kan slapen, hoe ga ik dan morgen die berg op? Uiteindelijk gingen om een uurtje of drie mijn luikjes dicht, maar de wekker ging om 4.45 uur….

    Nadat we iets van ons ontbijtpakketje (door het hotel super verzorgd, maar heel veel kreeg ik niet weg) op de kamer hadden opgegeten, moesten we ons in de vroege ochtend van maandag 10 juni om 5.45 uur melden bij de bus. Op naar Malaucene met kriebels in de buik…het grote avontuur tegemoet! Nadat we zijn toegesproken door de organisatie tellen we om 7 uur bij de start met zijn allen af van tien naar…..en daar gaan we! Nu al kippenvel!

    Onderweg is het heerlijk weer. Niks te heet, wat van te voren mijn angst was. Slechts een paar regendruppels en we lopen letterlijk door wat wolken die verkoeling brengen…helemaal voor niets druk gemaakt. De wandeling gaat goed; ik loop super lekker met een hele gezellige groep, fijne muziekjes en fanatieke supporters langs de kant die ons naar boven schreeuwen. En bij de tweede stop zijn daar ineens Ties, de meiden en mijn ouders, waar je dan ook weer vleugels van krijgt. Als we ze dan net voor de derde stop weer tegenkomen met spandoek, vloeien bij mij de eerste tranen al. Feline loopt een stukje met mij mee, maar vanaf de derde stop wordt het weer steiler en wil ik het met het team afmaken. De laatste twee kilometer merk ik echter dat ik mijn eigen tempo moet blijven lopen, omdat mijn kuiten gaan protesteren. Samen met afdeling Brabant lopen we met zijn drieën verder naar boven. Als we bijna bij de top zijn, komen Feline en Pleun mij tegemoet gerend. Samen lopen we naar de finish…natuurlijk met flink wat traantjes over mijn wangen. En bij de finish kan ik in de armen van Ties vallen. Wat ik ben ik trots op mezelf! Wat ik een paar maanden geleden niet had durven dromen, heb ik toch maar geflikt! En de energie die de berg (en vooral ook de mensen erop) mij heeft gebracht is enorm. En dit geldt vervolgens voor iedereen die over de finish komt. Allemaal met hun eigen redenen om die kale, ruwe berg op te gaan, maar met dezelfde warme emoties. Met het hele team gaan we vervolgens nog een keer gezamenlijk de finish over, waarna de ontlading volgt. Wat een geweldige dag….

    Inmiddels ben ik alweer ingeschreven voor volgend jaar. De tiende editie alweer. In de eindspeech van het slotfeest hoor ik het mooie verhaal van organisator Edwin; Hij heeft een moeder met MS. Om die reden is hij met een aantal vrienden 9 jaar gelden dit mooie evenement begonnen om geld op te halen voor onderzoek (en nog beter….een medicijn of behandeling), zodat geen enkel kind meer hoeft op te groeien met de gevolgen van MS. En hij weet zelf als geen ander wat die gevolgen zijn. Mede door dit verhaal weet ik het zeker: Volgend jaar gaat Feline met mij mee die berg op. En dit is het eerste wat ik heb geregeld toen we terug in Nederland waren, na een hele fijne vakantie. Ze heeft er inmiddels speciaal verlof voor gekregen. Ik kan nu al niet wachten om wederom die berg op te gaan en ook Feline te laten voelen hoe bijzonder het is om deel te maken van deze geweldige groep mensen, die maar een ding willen; Een MS-vrije wereld….

    …maar voor nu wil ik jullie enorm bedanken om deze editie mede mogelijk te maken. Bedankt voor het sponsoren, voor de lieve mailtjes, appjes, kaartjes, telefoontjes en natuurlijk al die mooie armbandjes! Ze zijn allemaal mee de berg op geweest. 21 stuks om mijn polsen en de rest aan haken aan mijn heuptas. Het was heel bijzonder om al die bandjes te mogen ontvangen….ze hebben zeker geholpen!

    Lieve groetjes, Jettie

     

  • Jettie de Boer

    Teamcaptain

    30/05/2019

    Het is bijna zo ver!

    Hallo lieve mensen!

    Even een berichtje van mij, zo een week voor vertrek. Ik heb tussentijds niets van mij laten horen, maar dit wil niet zeggen dat ik stil heb gezeten! Ik wil jullie met dit berichtje even bijpraten en vooral bedanken dat dit avontuur mede mogelijk is door jullie donateurs! Jettie's MisSie gaat bijna beginnen...

    Ergens halverwege maart kwam er een berichtje voorbij op Facebook: Klimmen tegen MS. Ik dacht, ik reageer ff voor wat meer informatie...ik zie wel wat het is. Op de een of andere manier spraken dit soort evenementen mij altijd al aan. De Alpe D'huZes, Tour Du ALS...ik zou dat ook wel eens willen meemaken. Maar nu lag het ook nog eens in mijn straatje....En zo was ik een week later ingeschreven. HELP! En nu dan? Hoe moet dat thuis? Hoe haal ik zoveel geld op? Hoe kom ik daar? Is het dan niet te warm? O, nee!

    Inmiddels is er zoveel gebeurd in de twee maanden tijd. Om te beginnen liep ik vlak na mijn inschrijving op vrijdag (zoals iedere vrijdag) bij de fysio binnen. Ik vertelde mijn fysiotherapeute Ilona van Topfysiotherapie Schijndel van mijn plan en zij was er gelijk enthousiast over. Ze ging mij helpen en heeft snel een trainingsschema opgesteld. Toen ik me de dinsdag daarop melde voor mijn reguliere fysiofit-afspraak, kwam de mededeling dat het schema al af was. Ik had al twee weken aan het trainen moeten zijn en als ik na het sporten nog tijd had, kon ik vandaag beginnen. Zij: Het is wel gelijk met een training van 150 min. En wat is jullie startpunt? Ik: Eeehh... Malaucene. Zij: Ok, dan is dit het verloop van de beklimming.....Bam. Plaatje onder mijn neus. Ik: Natuurlijk heb ik tijd...(slik). Maar toen hadden we natuurlijk nog geen bergen. En thuis had ik geen lopende band met stijgingspercentages. De Vlagheide op en neer ging ik ook niet heel lang leuk vinden.... De afgelopen maanden heb ik daarom elke dinsdag en vrijdag bij Fitland op de lopende band gewandeld met het schema van de Mont Ventoux voor mijn neus. Met telkens hetzelfde uitzicht op de parkeerplaats (Ow, wat zal dat op die berg anders zijn...) en op de televisies eindeloze afleveringen van Mythbusters en Gold Rush...inmiddels heb ik 17 trainingen bij de fysio achter de rug en er volgen er nog twee voor vertrek. Dan zitten er 155 bergkilometers in de benen. En daarnaast 45 vlakke....200 km. in twee maanden. Intussen ben ik de Mont Ventoux nu dus al 7 keer opgelopen. Mijn lijf staat in brand op het moment....en het doet overal zeer. Maar volgende week is de rustweek, dus dat komt goed.

    En wat heb ik genoten van de dag dat ik mijn persoonlijke pagina online zette....en dat de teller binnen een paar dagen dagen al boven de 1000 euro stond! En ik mezelf maar afvragen hoe ik dat geld binnen zou sprokkelen....Gewoon WAUW! Ontzettend bedankt voor jullie bijdrage! Ik was echt ontroerd om al die bedragen binnen te zien stromen. Van bekende mensen die ik dagelijks spreek, maar ook uit onverwachte hoek. Super fijn om zoveel steun te krijgen. Dat deed mij echt heel veel! (En als je wil; Doneren kan nog steeds ;) ...).

    Waar ik nog heel erg van ga genieten; Ik zou dit avontuur alleen aan gaan (en nog steeds ga ik met mijn team Mentaal Sterk op pad), maar nu gaan ook mijn ouders, Ties en de meiden mee! Toen mijn ouders aangaven dat ze het wel leuk vonden om te komen kijken op de Mont Ventoux, wilden onze meiden dit natuurlijk ook. En dankzij de medewerking van school is mijn gezin er gewoon bij! Hoe vet! Dus met die extra support moet het helemaal goed komen...

    De afgelopen weken waren een achtbaan, maar gelukkig hou ik wel van achtbanen. Het was super vermoeiend....en ik heb veel te veel gevraagd van mijn lichaam (sorry voor de gemiste feestjes en afspraken), maar wat een energie heeft het me nu al gebracht!

    En nu is het bijna zover! Ik heb er ontzettend veel zin in. Mijn loopshirt is binnen en het kriebelt ontzettend! Het vertrek is al over 8 dagen. Ik ben echt klaar voor Jettie's Missie! Hopelijk kan ik jullie die dag een beetje op de hoogte houden...maar anders volgt er snel een bericht over hoe het was.

    Liefs, Jettie

See all
See all