Cookies help us delivering our services on https://deelnemers.klimmentegenms.nl. If you keep browsing this website, you are accepting our use of cookies for statisitic purpose and social network functionalities.

Close

1 370 €

raised so far. Fundraising target 1 000 €

137%

project
over

48

donations

Donate

Team page

Share this fundraising page

Project
Team
Donations
Blog
Comments

Waarom kom jij in beweging tegen MS?
Wij proberen aandacht te trekken voor MS in het algemeen en natuurlijk voor Inge in het bijzonder.  Inge is enthousiast geworden door de deelname en mooie prestatie van Ad en door de warme familiesfeer tijdens het evenement in 2018 (zie de foto van ons beiden op de top van de Ventoux na Ad's eerste beklimming).

Wat is het doel dat je hoopt te bereiken?
Natuurlijk hopen wij minstens 1000 euro in te zamelen, al mag dat natuurlijk ook veel meer worden.
Sportief gezien is het de bedoeling dat Inge vanuit Malaucène naar de top van Mont Ventoux gaat lopen.  Ad heeft, na de succesvolle beklimmingen vanuit Bédoin en Sault van 2018, in 2019 als doel om alledrie de kanten met de fiets te bedwingen.  Hoe lang dat allemaal duurt is niet van belang, zolang we maar voor het donker binnen zijn.

Waarom moeten mensen juist jouw actie steunen?
Uiteraard voor Inge, om haar aan te moedigen op eigen kracht vanuit Malaucène tot op de top te komen.  Daarvoor is tijdens de voorbereidingen veel inzet, geduld en ondersteuning nodig, zowel van kennissen, collega's, vrienden en familie, als van de professionals die Inge helpen zich zo goed mogelijk op de inspanning voor te bereiden.
Maar vooral om nieuw, baanbrekend onderzoek te financieren, want misschien lukt het met dit nieuwe onderzoek, dat mogelijk gemaakt wordt met al het ingezamelde geld, wèl om in de komende 20 jaar medicatie of een therapie te ontwikkelen die Multiple Sclerose zal kunnen genezen.

PS  Volg hier de vorderingen die Inge maakt met haar training voor de Mont Ventoux.

See all
  • 01/10/2018

    Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain
    (Team creator)

  • 01/10/2018

    Ad Zijl

    Teamlid

See all

10/06/2019

Hendrik Van Zee

20 €

10/06/2019

Ruud Morssinkhof

100 €

Fiets en wandel ze!

08/06/2019

Astrid Koene

50 €

04/06/2019

Niels Braal

12.50 €

Inge heel veel succes. Ik heb de avond 4 daagse ook gehaald dus komt vast goed.

04/06/2019

Marjon Van Verseveld

20 €

04/06/2019

Rob Willems

10 €

Veel succes!

04/06/2019

Esther en berthil Allart

50 €

In deze laatste week nog een financiële aanmoediging voor dit mooie project en jullie grote prestatie. Zet m op! En geniet vooral hevig :)

03/06/2019

Channâh Roijendijk-Hol

7.50 €

03/06/2019

Anna van Mierlo

20 €

Heel veel succes :-)

03/06/2019

G. I. Hogewerf Liem

30 €

See all
  • Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain

    12/06/2019

    10 juni 2019: Klimmen tegen MS-time!

    Maandag 10 juni 2019

    De wekker gaat om 4:30 uur. Ik ben meteen wakker, al voel ik me wel wat groggy op dit vroege uur. Het is zover! De dag is aangebroken. De dag van Klimmen tegen MS 2019. Nu ga ik zien of ik zal kunnen volbrengen waar ik vijftien maanden voor getraind heb. Mijn lijf voelt oke, mijn voeten zijn een pietsje pijnlijk, maar dat kan ook gewoon van de zenuwen komen. Of van de focus op mijn onderstel van de laatste tijd. Ik heb besloten geen paracetamolspiegel op te bouwen, maar neem voor de zekerheid wel een doosje mee. Ik ben zeer gelukkig met de inlays (dankjewel Robert-Jan!). Ze zitten nog steeds lekker en ik ben ervan overtuigd dat ik er de hele dag op zal kunnen lopen.

    Ik neem mijn normale ontbijtje; met een volle maag kan ik echt niet lekker lopen. Ook Ad eet deze ochtend gewoon; voor hem geen tweede ontbijt dit jaar. Gisteren hebben we onze spullen al klaargelegd, dus onszelf vandaag opmaken voor de rest van de dag is relatief simpel. Mijn rugzakje bevat twee Granny's, een tiental repen van gedroogd fruit en noten, dertien kastanjecrackers, een zakje fruitgums en mijn camelbag gevuld met homemade sportdrank: gekookt water met zout en honing. Ad heeft wat zakjes met boterhammen bij zich, verschillende soorten sportdrank, een handvol sportrepen en magnesium. Wat we te weinig hebben kan aangevuld worden op de verzorgingsposten die we vandaag zullen tegenkomen.

    Zodra we naar de auto lopen, komt een ietwat slaperige Noemi tevoorschijn met een halve grapefruit nog in haar hand. Ik kan haar gelukkig vertellen dat de organisatie al heeft laten weten dat het evenement door zal gaan, ondanks de slechte weersvoorspellingen van de afgelopen week. Het lijkt er iets beter uit te zien voor vandaag en dat is heel mooi. Ik vind het een fijn idee dat het niet al te warm zal gaan worden en dat we misschien zelfs een flinke plensbui op de kop zullen krijgen. Toch neem ik voor de zekerheid mijn koelsjaal mee. De zonnebrandcreme blijft wel lekker thuis!

    Na een half uurtje rijden over de nog heerlijk rustige en koele wegen komen we ruim op tijd aan bij de startlocatie net buiten Malaucene. Ad zet ons af om de auto in het dorp te gaan parkeren en zich een beetje warm te rijden voordat het circus om zeven uur echt zal gaan beginnen. De organisatie is nog druk bezig met het opblazen en plaatsen van de startboog. Iedereen is blij en vol energie. We hebben er allemaal zo'n zin in! De andere deelnemers druppelen groepje voor groepje binnen. Na een half uurtje staat de weg al flink vol. We kijken mensen en zien van alles: met en zonder loopstokken, krukken, braces; fietsen in allerlei soorten en maten, rolstoelen, een tandem, een overdekte ligfiets. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gaat de berg op.

    We zien Hans! En Diny met Django, hun hond. Hans staat straks op post drie en Diny gaat ook een kilometertje of vijf meelopen, misschien meer. Net op tijd spotten we ook nog Ad, die naar ons zoekend langsrijdt en over de hoofden kijkt. Een knuffel, een foto en weg is hij weer. En dan is het ineens al zeven uur geweest. Edwin, de organisator, houdt een praatje. De menigte begint iets te enthousiast al met aftellen, de ambulance haakt aan met sirene. Gelach alom. Maarten start vervolgens het echte aftellen. 10, 9, 8, klinkt het luid uit alle kelen, 7, 6, 5, de ambulance doet opnieuw vrolijk mee, 4, 3, de spanning stijgt, 2... 1!

    Daar gaan we dan! In eerste instantie voetje voor voetje, maar al snel gaat het sneller en kunnen we in eigen tempo lopen. De paar fietsers die tussen de wandelaars vastzitten, wurmen zich voorzichtig uit de menigte. Alle andere fietsers stonden achteraan en komen nu langs ons heen naar voren. Ook Ad, die we helaas niet meer zien. 

    Het begin gaat lekker, zelfs al is het eerste stuk meteen al vrij steil. Ik heb meteen een goed tempo voor mijzelf te pakken. Sommige mensen halen we in (had ik niet verwacht), anderen lopen ons voorbij. Noemi vindt alles prima. Ze vindt dat ze hier is om me zoveel mogelijk te helpen en dat doet ze! Het is alleen al heerlijk om samen te kunnen babbelen onderweg en vooral ook veel, heel veel te lachen. Dat maakt het klimmen echt stukken lichter. We lopen volgens plan: van kilometerpaaltje naar kilometerpaaltje. Op de een of andere manier is het fijn dat we hier, op de onderste flanken van de berg, de top nog niet kunnen zien. Ik ben bang dat die hoge, verre top me anders zou ontmoedigen als het klimmen lastiger wordt.

    Na een half uur stijgen begin ik mijn blessure te voelen. Ik probeer een beetje anders te lopen, mijn voet net iets anders te belasten, maar het gaat niet weg. Binnen drie kwartier al overleg ik met Noemi wat verstandig is en neem dan toch maar die pijnstiller. En dan meteen maar twee. Hopelijk is dat genoeg om de dag door te komen en boven te raken. Ik kauw de paracetamol fijn voor ik de pillen doorslik, zodat ze snel opgenomen zullen worden. Het helpt. De pijn blijft, maar is draaglijk. Soms lijkt het heviger te worden, maar iedere keer zakt het weer af. Zo kom ik er wel, besluit ik.

    Voor mijn gevoel zijn we al redelijk snel bij de eerste verzorgingspost, vlak voor het zes kilometer punt. Daar breng ik een welkom bezoek aan de Dixie, na een gesprekje met een jongen van een jaar of elf in de rij over hoe leuk die videofilmpjes zijn van mensen die zich in een gebruikte Dixie van een heuvel af laten rollen. "Zullen we hem omgooien?" vraagt hij. "Beter van niet, joh." knipoog ik terug. Als ik van het toilet kom en hij aan de beurt is, kijkt hij met een vies gezicht naar binnen. Dat maakt me aan het lachen. Je ziet hem denken: misschien toch niet zo'n goed idee. Met een kwart sinaasappel, een stuk banaan en een flesje water achter de kiezen en een sms'je aan Ad over onze vorderingen vervolgen we al snel weer ons pad. Ik voel me nog redelijk fris en voel een beetje de drang om gelijk met de paar anderen, die ongeveer hetzelfde tempo lijken te hebben, op te blijven lopen.

    Het klimmen gaat nog steeds goed. Ik ben er best verbaasd over. Zo lang achter elkaar omhoog lopen heb ik 26 jaar geleden voor het laatst gedaan. Hier en daar komen er wat steilere stukken van 10, 11, soms 12%, maar ik raak niet achter mijn adem. Het tempo is voor mij helemaal prima en Noemi heeft me gelukkig meerdere malen verzekerd dat het niet te traag gaat voor haar. De klimmers voor en achter ons raken langzaam maar zeker uit zicht. Af en toe komt er nog een Klimmen tegen MS fietser voorbij, maar nu de ochtend ook voor normale toeristen aangebroken is, komen er meer en meer andere fietsers en automobilisten voorbij. Iedereen is even vriendelijk en even sportief. We begroeten elkaar en ik zou niet meer kunnen zeggen hoeveel mensen ons hebben aangespoord en bemoedigend hebben toegesproken. Heel bijzonder! Wat een verbinding op die berg.

    Het uitzicht wordt steeds mooier. We kunnen steeds verder en steeds dieper kijken en beginnen al goed hoog te komen. Dat voelt echt lekker! Hoe tevreden en trots op jezelf kun je zijn wanneer je naar het dal onder je kijkt en denkt: kijk eens, zover ben ik al omhoog geklommen! Ook de zon begint door te breken. In het begin best lekker, maar op hogere hoogten steken de stralen al snel in je vel. Ik voel hoe ik opwarm en verlang meer en meer naar stukjes schaduw. Het babbelen valt stil, nadenken wil niet zo lekker meer en de kracht vloeit langzaam maar zeker uit mijn lichaam. Weer heb ik wat een uur lang lijkt niet door dat ik last heb van hittestress. We pauzeren even langs de kant van de weg. Ik eet een appel en een reep, drink veel, eet een half zakje fruitgums. Allemaal om te proberen weer energie te krijgen. En dan weet ik ineens weer wat er aan de hand is. Hittestress. Pff, waarom gaat dat iedere keer opnieuw zo?

    Noemi adviseert me mijn haar op te steken, zodat mijn nek en rug wat kunnen afkoelen. Ze biedt me aan mijn rugzak te dragen, maar dat is mijn eer te na. Ik wil het haar ook niet zwaarder maken dan nodig. Ze heeft totaal niet getraind en ik wil het liefst, best wel uit eigenbelang, realiseer ik me later, dat ze er de hele weg naar boven bij kan zijn. We gaan weer op pad, maar het lukt niet lekker. Tien, vijftien meter lopen, met mijn hoofd op mijn gestokte handen geleund rusten, weer tien, twaalf meter lopen, rusten, tien meter lopen, rusten, tien meter lopen, rusten. En eindelijk, na wat een eeuwigheid lijkt, komt de verzorgingspost met Hans in zicht. Dat geeft een beetje nieuwe energie, precies genoeg om het supersteile stuk dat er net voor ligt omhoog te kunnen komen.

    Wat fijn om hem te zien! Ik krijg een dikke knuffel en word naar een stoel gedirigeerd. Water, nog meer water, lekker zoute chips, banaan, koffie, de rest van de fruitgums. Het gaat allemaal gretig naar binnen. Ik maak mijn koelsjaal nat, hang hem in mijn nek en merk weer hoe simpel het is om op deze manier snel af te koelen. Mijn energie komt terug, gelukkig. Ik was even bang dat ik het niet meer zou gaan redden, maar dit geeft me nieuwe moed. Noemi wordt al minder verlegen en neemt wat te drinken, te eten en een stoel aan wanneer die haar worden aangeboden. Ik sms Ad weer, breng opnieuw een bezoekje aan een Dixie en daar gaan we weer. Het vermoeden bestaat dat we nu een van de laatste, zo niet de laatste wandelaars zijn. Het maakt me niet uit. Ik stiefel rustig door en heb er bijna weer vertrouwen in dat het toch nog zal gaan lukken.

    Twaalf kilometer ver al, we zijn over de helft! Van nu af aan wordt de nog af te leggen afstand snel minder. We passeren kilometerpaaltje na kilometerpaaltje en met af en toe even een 'snack en drink'-pauze tussendoor lopen we in hetzelfde, weliswaar trage, maar evenwichtige tempo door. Wat heerlijk dat het weer zoveel beter gaat nu. We hervatten het babbelen en lachen samen. De kilometers lijken veel sneller te gaan dan in het begin. Dat de weg langzaam maar zeker steiler wordt valt eigenlijk nauwelijks op. Onderweg krijgen we nog steeds veel steun. Vooral van busjes van de organisatie die langs komen rijden en vragen of we nog iets nodig hebben of een stukje mee willen rijden. "Nee hoor, alles goed! Ik wil het helemaal zelf doen!" Er komen steeds meer deelnemers de berg af die al boven zijn geweest. Op de fiets of in de auto en veel van hen zwaaien, knipperen met hun lichten en roepen ons toe dat we goed bezig zijn. Het voelt heerlijk. Ik krijg er iedere keer weer vleugels van.

    En daar is Chalet Liotard al. En een half uur later ook al de laatste verzorgingspost, op iets meer dan vier kilometer onder de top. Onder begeleiding van carnavalsmuziek de berg oplopen heeft wel iets. De tred wordt verender, de glimlach breder. En dat ze je met een grote grijns op staan te wachten is gewoonweg super! We werken weer een flesje water weg, eten chips en nog een reep, vragen water mee voor onderweg, want de camelbag is inmiddels leeg. Ook Ad krijgt een sms'je met de laatste stand van zaken. Hij is inmiddels bezig met zijn derde beklimming, nu vanuit Sault. Met een beetje geluk zullen we ongeveer tegelijkertijd op de top aankomen. Dat lag eigenlijk niet in de lijn der verwachting en geeft me een super gevoel! Noemi en ik vertrekken na een kwartiertje alweer. We zullen zeker de laatste wandelaars zijn die binnenkomen. Edwin is al op de hoogte gebracht door een van de motards.

    Om kwart voor vier zien we voor het eerst de top! Wat fijn dat het helder is! En inderdaad, de top zien en die laatste vijf haarspeldbochten ernaartoe, werkt ietwat ontmoedigend. Wat moeten we snel stijgen om daar te komen! Al lopende merk ik dat dat gelukkig best meevalt. De weg naar boven is niet steiler dan eerder, maar mijn voet begint wel weer op te spelen. Even rekenen maakt dat begrijpelijk. Die twee paracetamolletjes heb ik negen uur geleden opgepeuzeld. Geen wonder dat ze uitgewerkt zijn. Ik ben lief voor mijzelf en neem bij onze laatste 'snack en drink'-pauze twee nieuwe. Het helpt. Fijn! 

    We kunnen de Finish-vlaggen al zien! Nog drie bochten. En ineens nog zevenhonderd meter. Daar komen twee studenten van het VeVa naar beneden. Ze vragen of we het een goed idee vinden wanneer ze het laatste stuk met ons mee naar boven lopen. Mijn eerste reactie is zeggen dat dat niet nodig is, maar eigenlijk lijkt het me wel fijn en dat is dan ook wat ik aangeef. Ze zijn ontzettend aardig, stellen goede vragen en hebben echte belangstelling. Voor ik het me goed realiseer zijn we al bij de laatste bocht, het laatste steile stuk naar boven. Ik krijg een brok in mijn keel. Er staat een enorm ontvangstcomite. Muziek, applaus aan weerszijden. Ik word weer emotioneel nu ik het opschrijf. Over de eindstreep krijg ik een enorme knuffel van iemand van de organisatie. Ik ben er. Wat een moment. Ik heb het gehaald!

    We ploffen ergens neer, krijgen cola, zijn euforisch. Pas de laatste paar kilometer durfde ik voor mijzelf toe te geven dat ik al die tijd wel heb gezegd dat ik het zou halen, desnoods op mijn tandvlees, maar dat ik het pas echt ben gaan geloven toen de top in zicht kwam. We hebben er negen uur en drie kwartier over gedaan. Ad kwam een kleine drie kwartier na ons boven van zijn derde beklimming. Noemi spotte hem en heeft haar toestel al klaar. Ad en ik vallen elkaar ontroerd in de armen. Nog zo'n mooi moment <3 Een dag om te koesteren.

    Diny, de vrouw van Hans, is uiteindelijk ook helemaal naar boven gelopen, dankzij de goede zorgen voor Django van de organisatie. De hond wilde niet meer verder. Diny wel! Hans heeft zijn eigen zorg overwonnen en heeft een gouden dag gehad als vrijwilliger. Het was ontzettend fijn dat hij er precies op het juiste moment voor me kon zijn. Ad is nu officieel lid van Le Club des Cingles, de 'mallotenclub' voor mensen die binnen 24 uur de Mont Ventoux van alledrie de kanten hebben kunnen bedwingen. Noemi voelt zich vereerd dat ze deel heeft kunnen uitmaken van Klimmen tegen MS en heeft enorm genoten van het samen naar boven kunnen lopen, zonder enige traning vooraf!

    En ik? Ik kan zeggen dat ik de Reus van de Provence heb beklommen, ondanks alles, maar dankzij de MS. Dank jullie wel allemaal! Zonder het enthousiasme, het medeleven, het meelopen en de inzet van ontzettend veel mensen was me dit niet gelukt.

  • Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain

    28/05/2019

    Het gaat bijna beginnen - zijn we er wel klaar voor?

    Weer dezelfde twijfel als vorig jaar: ben ik er wel klaar voor?  En nu ook, en vooral, bij Inge.  Want ze heeft last van een zere linkervoet.  Vandaag inlays aangemeten om de druk beter over de hele voetzool te verdelen, met het advies om nog steeds rust te houden.  De fysio zou zelfs gezegd hebben dat ik in Frankrijk hele dagen al het loopwerk voor haar moet doen, dat ze zelf nog geen kopje koffie mag halen.  Ik ga mijn best doen, maar ik moet de laatste week ook rustig aan doen om op 10 juni uitgerust te zijn.  Nou ja, uitgerust, we moeten al om een uur of 4 uur op om in Malaucene om 7 uur te kunnen starten.  De weersvoorspellingen zijn nu nog heel erg goed, misschien net iets te warm.  Hopelijk klopt het dat het droog blijft en wordt het niet echt zo heet.
    Het is wel een fijne gedachte dat we bij de tweede verzorgingspost vanuit Malaucene Hans gaan zien, een collega van Inge die daar als vrijwilliger gaat helpen.  Dit jaar gaan we mensen (her)kennen, dat is anders dan vorig jaar toen we daar een beetje verdwaald rondliepen.

    Verder wil ik het alleen nog een beetje over het fietsen hebben, met een update over de tochtjes op de nieuwe fiets met onder andere de Joop Zoetemelk Classic met Richard, Jur, Ronald en zijn zoon, en de Tour voor MS met Berthil.  De andere tochtjes heb ik helemaal alleen gefietst of anoniem in een (soms veel te grote groep) mensen.  Maar het voordeel van veel deelnemers is dat ik dan kan aanhaken bij een groepje en kan werken aan mijn "basissnelheid".  Ben erg benieuwd of dat bergop iets oplevert.
    Niet veel bergop gefietst, maar wel langere afstanden, zoals van Hellevoetsluis naar Nijmegen in april en in mei ongeveer 160 km op de Veluwe bij de Classico Boretti.  Die tocht was dus te massaal om leuk te zijn; je moet er wat voor over hebben...

    Hieris het meest recente overzicht in een heatmap van Strava:

    Ik denk dat Inge nog wel wat aanmoediging kan gebruiken, dus: stuur haar maar bemoedigende appjes.

  • Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain

    31/03/2019

    Ad’s voorbereidingen op zijn nieuwe fiets

    De voorbereidingen om op 10 juni 3 keer Mont Ventoux op te fietsen zijn nu pas goed begonnen.  Na maanden thuis op de Tacx en op fitness-apparaten in hotels in Belgie, China en Engeland, met sporadisch een ritje in de buitenlicht, is het eindelijk lente en tijd om in de weekeindes aan langere fietstochten mee te doen.  In februari was dat in Ede, bij de boerderij van Maarten, één van de organisatoren van de grote Klimmen tegen MS gebeurtenis.  Inge ging daar wandelen en Maarten had me een paar lokale rondjes voor op de racefiets toegestuurd.  Het was koud, maar ook toen was de Veluwe al mooi.  In maart begon eigenlijk het echte buitenseizoen officieel met de Joop Zoetemelk Classic, samen met een paar oude fietsmaten.  En in het afgelopen weekeinde heb ik weer eens over de Utrechtse Heuvelrug gereden, in een toertocht verzorgd door de toerfietsclub uit Driebergen.  Alles bij elkaar, sinds 1 januari, goed voor bijna 600 km, zoals hieronder op de heatmap van Strava te zien is (als je goed kijkt zie je daarop blauwe lijntjes op een grijze ondergrond; hoe donkerder/dikker die blauwe lijntjes, hoe vaker ik daar heb gefietst).  Lokale rondjes (bijvoorbeeld rond het Grevelingenmeer) staan er ook op.  In de komende twee maanden moeten daar nog wat toertochtjes bijkomen.

    De nieuwe fiets is ingereden en mijn achterwerk is min of meer gewend aan het nieuwe zadel.  Jim, de bikefitter, heeft de fiets zo ingesteld dat ik minder pijn in schouders en nek krijg dan vorig jaar op mijn oude fiets.  Dat frame was eigenlijk een maatje te groot.  Ik kan het iedereen aanraden zijn fietshouding te laten analyseren en verbeteren door iemand die daar verstand van heeft.

    De overnachtingen voor de heenreis en het verblijf in Bédoin zijn geboekt.  Op de heenweg gaan we via l’Alpe d’Huez, om daar te kijken of mijn conditie echt zoveel beter is dan 25 jaar geleden, toen ik daar voor het laatst naar boven fietste.  Of kan de leeftijd toch niet worden gecompenseerd door beter materiaal een veel beter voorbereiding?  Ter vergelijking, toen deed ik ongeveer 2,5 uur over die beklimming van ruim 13 km, als ik me dat goed herinner...  Toen was er nog geen Strava, helaas.

    Vanaf 1 april is het nog precies 10 weken naar 10 juni, de grote dag voor het beklimmen van Mont Ventoux.  De geldinzamelingsteller stond eind maart op bijna 900 Euro.  We hebben dus nog minstens ruim 100 Euros nodig om ons doe, te halen.  Donaties zijn van harte welkom!  Allemaal voor het goede doel, want hoe meer geld er in onderzoek wordt gestopt, hoe groter de kans op een behandelingsmethode en misschien wel kans op genezing.

     
  • Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain

    16/02/2019

    Wandeltocht in Ede

    Zaterdag 16 februari:

    Heel vroeg opgestaan vandaag om op tijd met Ad in Ede te kunnen zijn voor het Klimmen tegen MS event dat door Maarten Hek georganiseerd wordt. Voor mij staat er ongeveer tien kilometer op de planning, een route die langs 'het middelpunt van Nederland' en over de Goudsberg voert. Voor Ad heeft Maarten een fietsrondje van zo'n 85 kilometer bedacht in en rond hetzelfde gebied.

    Veel van de mensen die vandaag aanwezig zijn zullen op 10 juni ook de Mont Ventoux gaan beklimmen en dat geeft een fijn, saamhorig gevoel. Ik herken een aantal mensen van vorig jaar en zoals toen is het ook nu gemakkelijk om een praatje aan te knopen.

    Nadat Maarten ons heeft toegesproken (zijn event brengt €1.700,- op voor de stichting!), vertrekken wij wandelaars. De MTB'ers en het drietal heren op de racefiets (waar Ad er één van is natuurlijk) vertrekken in kleine groepjes na ons. Een snelle kus in het voorbijgaan en ik zie Ad niet meer tot ook zijn rondje gereden is.

    Wat een prachtige wandeling! Ik kijk mijn ogen uit. De eerste helft is het wandelen voor mij iets lastiger. Ik voel de druk van het bij de groep willen blijven, maar net niet kunnen meekomen. Ik beland achter de kopgroep en vóór de grote bups en loop voor een aardig stuk samen met een gezin dat hetzelfde tempo lijkt te hebben. Ondertussen klimmen we flink wat meters, helemaal niet verkeerd! Na een half banaantje en een kop koffie bij de tussenstop ben ik, vergeleken met de meeste anderen, al rap weer op pad. Ik loop nu alleen. Een paar wandelaars voor me zijn al vrij snel uit het zicht verdwenen en achter me lijkt maar niemand te komen opdagen. Het voelt een beetje apart om zo zonder de groep te lopen, maar volgens de A4'tjes die ik heb meegekregen loop ik helemaal goed. Ik bedenk dat de rest dan misschien te snel gestart was in het begin en het nu een stuk rustiger aan doet en wandel onbezorgd verder. 

    Na elfenhalve kilometer zie ik de vlaggen van Klimmen tegen MS weer staan. Ik heb het gehaald! Binnen drie uur en met maar één keer pauzeren. Ik ben best trots op mijzelf en geniet van het hartelijke applaus dat ik van de organisatoren krijg wanneer ik het erf van de boerderij oploop. "Zijn er al veel mensen binnen?" vraag ik, hijgend. Ze kijken me wat vreemd aan. "Nee joh, je bent de eerste wandelaar!" Verwarring. Hoe kan dat nou? Ik heb niemand ingehaald?! 

    Even later sta ik met een beker heerlijke, versgemaakte pompoensoep in mijn handen te genieten van de sfeer en de nieuwsgierige paarden in de wei naast me. Ik hoor de mensen die na mij zijn binnengekomen elkaar vertellen hoe ze er dik elf tot dertien kilometer op hebben zitten en op verschillende punten tijdens de route verkeerd zijn gelopen. Haha, heeft mijn Scouting-achtergrond me toch maar mooi overal de juiste weg doen kiezen!

    Ad komt ongeveer een half uur na mij binnen. Voor hem een redelijk gemakkelijke tocht, begrijp ik. Hij kiest de erwtensoep en na hier en daar nog wat te hebben gepraat en handen te hebben geschud vertrekken we weer richting huis. Lang stilzitten in de auto doet me mijn spieren voelen. Er zitten heel wat klimmeters in de billen, dijen en kuiten! Ik ben helemaal tevreden *grijns

  • Inge Zijl-van den Berg

    Teamcaptain

    31/01/2019

    Website en blog!

    Hallo beste donateurs :)

    Om jullie een beetje op de hoogte te houden van wat er zoal gebeurt in huize Zijl om op tijd getraind te zijn voor de beklimming van de Mont Ventoux op 10 juni heb ik een website gemaakt, waarop ik wekelijks een blog bijhoud over de vorderingen die ik op wandelgebied maak. Over Ad staat er het een en ander in, maar hij hij zal waarschijnlijk zelf binnenkort ook nog wel een nieuwsbericht gaan schrijven.

    Voor nu wens ik jullie veel leesplezier!

    Lieve groetjes,

    Inge

     

See all
See all